دستنوشته های آقای ای وای

   دستم به نوشتن نمی رود. شاید به خاطر این مشغول نوشتن شدم که فقط نوشته باشم. در این چند ماه، همه چیز دگرگون شده است. ای وای گذشته دگر گون شده. فکر و ذهن و زندگی اش به کلی واژگون و دگرگون شده. شاید این دور بودن از نوشتن نیاز بوده تا کمی به خودم برسم.

   امروز خوشحالم. خوشحال از اینکه به زودی از این برزخ فکری بیرون می آیم. به زودی کاملاً از آن رها می شوم و تکلیفم با خودم روشن تر می شود. دیگر می دانم چه برنامه ای برای خودم دارم و دیگر می توانم خودم برنامه ریزی کنم. خوشحالم و شاد. احساس می کنم دوباره راه اندازی می شوم. مثل شانه ای در مویی به هم ریخته که آن را صاف می کند، من هم صاف می شوم و روشن. همه ی اینها خوب است. کمی قوی تر شده ام. احساس می کنم خیلی چیزها می خواهم و برای به دست آوردنشان زمان کم دارم. باید هر چه زودتر کاری بکنم و به قول حافظ طرحی نو بر اندازم. تاکنون فکر می کردم هدفی ندارم. اما اکنون می دانم آنچه که سالهای سال در کوچه خلوتهای سوت و کور و گاه پرهیاهوی ذهنم همیشه بوده، همان هدفم است. همان که در هر لحظه از زندگی ام حضور داشته و مدام مرا قلقلک می داده که چه کار می کنی؟ وقت نداری ها!!!

   سالهای سال می خواندم که برای رسیدن به آنچه می خواهی باید تلاش کنی و رنج ببینی که

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن/ شرط اول قدم آن است که مجنون باشی

   حال تقریباً حاضرم برای رسیدن به همان سر منزل، هرگونه زحمتی را قبول کنم که پس از هر زحمتی شادی است و پس از هر هجرانی وصال...

   روز 18 مرداد 1389با یکی از بهترین دوستانم، دوستی که 13 سال با وی نفس کشیدم، خداحافظی کردم و چه رنجی بود. چه ستمی و چه ظلمی که حوادث روزگار مجبور به جدا شدنمان کرده بود. دوستم از دوران نوجوانی قصدش بر رفتن بود و نرفت. اما آن روز... رفت. می رفت تا شاید زندگی بهتری برای خودش بسازد و به جایی برسد که در اینجا بدان جا نرسیده بود. برایش خوشحالم. برای وی که این فضای خاکستری اخم آلود را رها کرد و رفت به سوی زندگی ای که خودش آن را می ساخت و خودش رنگ می زد. اینجا همه نقاشیم. نقاش زندگیمان. رنگ می زنیم و رنگ می پاشیم. اما فقط یک رنگ در اختیارمان گذاشته اند... خاکستری! هر چه بکشی و خلق کنی و به رنگ بیامیزی باز همان است... خاکستری. شاید آنجا هم همین باشد. شاید آنجا هم خاکستری و سفید به تو بدهند. نمی دانم. اما دوستم کمی رنگی می دید و رفت. آشنایانم هم رنگی دیدند و رفتند. چه بسیار دوستان دیگرم هم همین را دیدند. نمی دانم... نمی دانم چرا در وطن خود غریبیم و در غربت به دنبال آشنا و دوست می گردیم. در غربت سبزه می کاریم و در پی یافتن هویت ایرانی خود هستیم. در وطن خود در طلب نانیم و پی بیرون کشیدن گلیم پاره ی خود از منجلابی که هر روز کدرتر و تیره تر می شود.

   زمانی بود و روزی روزگاری که به خودم می گفتم باید ماند. هزاران هزار داستان و قصه و توضیح و توجیه و شرح زندگی این و آن را می گفتم و خودم را قانع می کردم که بمان. یکی از بستگانم می گفت الان جوانی و نوجوان. بعداً می فهمی. آن بعداً آمده. اما نه از نظر او. از نظر خودم. خودم ماندم در برزخش. به قول باران، عقل و دلم مانده است بین رفتن و نرفتن. یکی می گوید برو و درهای جدیدی به روی خودت بگشا و بازگرد و درهای بعدی را برای دیگران باز کن. یکی می گوید بمان و بساز و تلاش کن و همین جا به دیگران کمک کن. همین جا استقامت کن که هر جا بروی آسمان همین رنگ است و در این زمان هرجا بروی غریبی.

   وقتی در کشور و شهر خودم هزاران هزار انگ و اتهام به من می زنند. وقتی فرزندانم را می آزارند. وقتی برادر و خواهرم را به گوشه ای نامعلوم می برند و دیگر هیچ! چه انتظاری است بی جا که از کسانی در خاک خودشان بخواهم آغوششان را برای من باز کنند و بگویند: خوش آمدی! شاید هم این کار را بکنند. نمی دانم...

   اما از سویی در همان جا به تو رنگ می دهند، تو را نقاش می پندارند نه نقش دیوار. ساده ترین حقوقت، یعنی نفس کشیدن و درس خواندن و کنار ساحل رفتن و تنت را به خورشید سپردن و لذت بردن را به تو می دهند. می توانی درس بخوانی و از هیچ فرم و تقاضانامه ای انتظار نداشته باشی که بیرونت کند.می توانی هرچه می خواهی بخوانی و ببینی و خلق کنی و پشت سرت سنگینی نگاه چشمانی اخم آلود را حس نکنی. اینها ساده ترین ها هستند. اما برای ما آرمان شده اند. شاید هم آنجا این ها نباشد... نمی دانم...

   خواهی نخواهی برای من اینجا روح است با کمی جسم و آنجا جسم است با کمی روح. حال نمی دانم کدام را برگزینم. شاید هم در آنجا هر دو باشد... نمی دانم!

   چقدر "نمی دانم" های این نوشته زیاد شده است. این همان برزخی است که اکنون در آنم. این همان بمان و برو است. این همان نمی دانم است...

همین

این مکالمه ای است بین خودم و خودم!

-         دلمان را در فوتبال به چه کسانی خوش کنیم؟

-         به بزرگانش.

-         بزرگانش چه کسانی هستند؟

-         خب این سئوال کلی است. یا پیشکسوتانی مثل: علی پروین و حجازی و مایلی کهن و قلعه نویی و اخیراً علی دایی و... و یا بازیکنانی که الان بازی می کنند. مثل بازیکنان پرسپولیس و استقلال و سپاهان و ذوب آهن و... .

-         چندتاشون رو نام ببر.

-         طالب لو، حقیقی، باقری، مجیدی، کاظمی، عمادرضا، حاج صفی و... .

-         به نظرت اینها قهرمانان فوتبال ما هستند؟

-         خب طبیعتاً بله. هم در عرصه ی ملی و هم در عرصه ی باشگاهی اینها جایگاه خوبی دارند.

-         پس می توانند الگوهای ما باشند؟

-         بله...

-         خب رفتارشان چه طور است؟ یک الگو از هر نظر باید الگو باشد...

-         حالا بالا و پایین دارد. اما خب رفتارشان هم تقریباً خوب است. نمی توانی رفتار مجیدی و باقری را در شهرآورد اخیر از یاد ببری...

-         اما در کنارش نمی توانم رفتار حقیقی و شیث و علی دایی و مایلی کهن و قلعه نویی و فیروز کریمی و میثاقیان و حاج صفی و... را هم از یاد ببریم. تازه در کنار اینها بگذار مدیرعاملان هر باشگاه را. ساکت و آن مدیرعامل دوچرخه سوار واعظ و کاشانی و کوشا و آن مدیر عامل جالب پیام مشهد و... . باز هم در کنار اینها بگذار رفتار مسئولان فوتبال با همدیگر را. مثلاً رفتار سرداران آخوندی و عزیزمحمدی را با عادل فردوسی پور. رفتار رئیس کمیته ی داوران را با داوران پیشکسوت و بر عکس... نتایج این حرفهایی که زدم این است که از صدر آسیا به رتبه ی ششم نزول می کنیم، در جام باشگاه های آسیا هیچ کاری نمی کنیم، به جام جهانی نمی رویم و تازه در مقابل قطر و بحرین و مالی با ترس و لرز بازی می کنیم. رفتار و اخلاق فوتبالیست های ما هم که آن است. حقیقی بعد از دعوا با هم تیمی اش شیث رضایی در زمین بازی می پرد توی تماشاگران به کتک کاری مشغول می شود. بعد جالب تر از همه آن است که حقیقی و شیث بعد از بازی دروغ گویی می کنند و می گویند می خواستیم به هم تیمی هایمان شوک بدهیم. فقط من نمی دانم در این شوک دهی نقش خواهر و مادرانشان چه بود؟ در آخر هم سرمربی از حقیقی طرفداری می کند و می گوید جوان است... باز هم دل خوش کنکی داری؟

-         ...

-         خب معلومه که نداری...

چند دقیقه در سکوت

-         خب در این غوغا من هم می توانم از حرکت متوسل زاده برای تو مثال بیاورم... تازه در روزنامه ی مارکا هم این اتفاق منعکس شده... آن را چه می گویی؟

-         ...

امشب چیزی دیدم که نمی توانم؛ شاید هم نمی خواهم در موردش بنویسم. اما این واژگان را در ذهنم به وجود آورد:

زمستان، وحشی گری، حیوان، درنده خوی، شهوت، ریاکاری، دروغ گویی، بیچارگی، ظلم، تعصب، قلاده، طوطی گویی، خون، خونخواری، طمع، حرص، آز، پرده دری، افترا، تهمت، ناسزا و... .

چند شب پیش رفتیم سینما. فیلم کتاب قانون؛ با توجه به اینکه جناب رحمانیان نویسنده ی آن بود و مازیار میری کارگردانش، فکر می کردم فیلم خوبی باشد. اما نبود. پر بود از آنچه که نباید می بود. پر بود از ریا کاری و تظاهر. اینکه یک نفر کتابی در دست بگیرد و به اقصا نقاط اعمال و رفتار مردم گیر بدهد و به روح و روانشان سیخ وارد کند که آی ی ی ی ی مردم! من ژولیت تازه "آمنه" شده ام! سوژه ی چندان جالبی نیست. در یکی از مضحک ترین قسمتهای این فیلم، آمنه گیر می دهد که شما (خطاب به چند نفر از اعضای خانواده!) تا 1 دقیقه و سی و دو ثانیه ی دیگر زمان دارید تا با من آشتی کنید؛ چون در حدیث نبوی است که اگر دو مسلمان با هم قهر کنند و تا سه روز با هم قهر باشند دیگر مسلمان نیستند. بعد تازه همین ژولیت تازه آمنه شده وعده ی بهشت بدهد که اگر آشتی کنید در وارد شدن به بهشت از هم پیشی گرفته اید. بعد اعضای خانواده را فرض بفرمایید که به خون ایشان تشنه اند، اما با شنیدن این جمله یک هو میو میو عوض می شود و شروع می کنند به ماچ و بوسه از نقاط مختلف خانمِ اخلاق! در یکی دیگر از قسمتهای این فیلم ژولیت هنوز دو سه ماه از آمنه شدنش نگذشته که با صدای جلال همتی ناگهان قاطی می کند و از پرویز پرستویی می خواهد که آهنگ را عوض کند.

   همه ی اینها به یک طرف، از سوی دیگر، حاجی (که از نام و ظاهرش واضح است که چه کاره ی یک اداره می تواند باشد) را به باد انتقاد می گیرند و روی نقاط ضعفش متمرکز می شوند تا شاید جگر مردم در سینما خنک شود. به نظر می رسد که در این فیلم قصد بر آن بوده که همه ی جوانب در نظر گرفته شود و به قولی هوای همه را داشته باشند. زیرا با کمک کتاب قانون هی به دین و ایمان مردم گیر می دهند و از آن طرف، در آخر، از قول راننده ی تاکسی فلسطینی می گویند که هیچ فرقی بین هیچ دینی نیست. همه راه به سوی خدا دارند.

   بعد از دیدن این فیلم فقط یک جمله در  نظرم می چرخید:

لا تنفس بخطاء احد، ما دمت خاطئاً...

کی می خواهیم بفهمیم؟

ناگهان صدای پیست پسیتی شنیدم. به سمت راستم نگاه کردم. یک علاف دیگر مثل خودم کنارم بود.

-          از کدوم مدرسه ای سیاه؟

-          ...

-          اُه! حال می کنیدااااا.

   یواش یواش صحبت گرم شد. آرام آرام حرف می زدیم و می خندیدیم . بعد از پانزده دقیقه از بلندگو اعلام شد:" داوطلبینی که در قسمت جلوی سالن هستند (یعنی ما!) لطفاً سکوت را رعایت کنند و صندلیها را به حالت اول باز گردانند." تازه ممتحنین به طرف ما هجوم آوردند که: "هوی بچه درست بشین."

   سئوالات سری سوم جلوی ما گذاشته شد. به سرعت به همه ی آنها جواب دادم. حدود یک ساعت و نیم یا دو ساعت از وقت امتحان گذشته بود و من سئوالات را تمام کرده بودم. ای وَل! خیلی بهتر از آن چیزی که در نظر داشتم گذشت. خودم فکر می کردم سر یک ساعت از جواب دادن کناره می گیرم. سئوالات تمام شد. سریعاً نگاهی به جوابها انداختم. با یک تریپ روشن فکری (انگشت وسطی دست راست بالای ابروی راست، عینک [اگر دارید!] کمی نزدیک به نوک دماغ، ته مداد روی لبها [تدریجاً داخل دهان شود] و سر که مدام از راست به چپ و از چپ به راست حرکت می کند). هر چه به جوابها نگاه می کردم چیزی دستگیرم نشد! با اینکه برای تریپ روشنفکری ام بد بود اما بلند شدم که پاسخ نامه را به نزدیکترین ممتحن موجود اهدا کنم. نگاهی به من انداخت و گفت:"تموم شد؟"   گفتم:"بله"   گفت:"اِ؟"     گفتم:"بله"   گفت:"باشه"   گفتم:"مرسی"   گفت:"خداحافظ"        گفتم:"به سلامت!!!"    برگه را به او دادم و بیرون آمدم. اینقدر قدم زدم تا بقیه ی بچه ها هم بیرون بیایند. (منظور از اینقدر حدود پنج دقیقه است.) مجدداً بچه های ... دور هم جمع شدند تحقیقاً اولین گروهی بودیم که از حوزه بیرون آمدیم. به محض خروج چندین صد نفر آقا و خانم را دیدیم که منتظر بچه هاشان بودند. تا به بیست قدمی آنها رسیدیم سیل سئوالات: چطور بود؟ سخت بود؟ موفق می شی؟ پسر منو ندیدی؟ چرا زود اومدین؟ بچه کجایی؟ آقا ماشین دربست؟ کجا می ری؟ تقلب هم کردین؟ تقلب هم می شه کرد؟ چرا نمی یان پس؟ و... به سر ما ریخته شد. به سختی خودمان را از بین آنها رد کردیم و در تلاش برای رسیدن به یک تاکسی به طرف خیابان اصلی راه افتادیم. یواش یواش همان چیز داشت اذیتهایش را شروع می کرد. پس هزار تومان تاکسی دربست و بعد....... خــــــــانه. 

پایان قسمت سوم... یعنی پایان این گزارش!

ناگهان قیافه ی افراد خانواده ام در ذهنم می آید: صورت پدرم که با خنده ی زورکی خودش به من روحیه می داد؛ صورت برادرم که ولش کن گویان به پشت سرم می زند؛ چهره ی مادرم....اِ....چهره ی مادرم...اِ....چهره ی مادرم که می گوید: پسرم قبل از امتحان دستشویی یادت نره ها!!! یافتم! یافتم! هنوز یک چیزی اذیتم می کند اما اینبار می دانم که چی! اما کو دستشویی؟ نگران به اطراف نگاه می کنم. جایی که شکل دستشویی باشد نمی بینم. فقط یک در که شبیه در مدیریت (منظورم در اتاق ایشان است) روبروی من است. خودم را در ذهن می آورم که وسط امتحان.....اُه....نه...امکان ندارد. ناگهان همان در روبرویی باز می شود. از لای در پسری را می بینم که مشغول بستن یکی از زیپ های شلوار بگی اش است. با خودم می گویم: "ای بابا! این چه اتاق مدیریتیه؟" باز هم در باز می شود..... "ای بابا عجب کاروانسراییه." هنور همان چیز اذیتــم می کند. باز هم در بــاز می شود. نه...آنجا همانجای موعود بود.... مید مید کنان به داخل می روم و خودم را داخل یکی از اتاقهایش می اندازم و..... آخیـــــــــــــــــــــــــــــــش!!!!!!

   بر می گردم و روی صندلی می نشینم. سئوالات را در غیاب ما روی صندلی کنارمان گذاشته اند. خوابم می آید. از بلندگو دستورات به ما داده می شود و خواهش می کنند که اطاعت کنیم. دستورات؟ ما؟ مدرسه ی ...؟ اطاعت؟ رابطه ی این چهار کلمه در حد زکی است.

   راس ساعت هشت برگه ها روی میزهای ما بود و ما در حال جواب دادن به سئوالات بزرگترین آزمون زندگیمان بودیم. بدون ترس، بدون استرس، بدون پیشینه ی درسی!! اول ادبیات.... خب به خیر گذشت. اینقدر مادربزرگم در گوشم صنعتهای ادبی را تکرار کرده بود که در پارادوکس و تشبیه و کنایه و استعاره مستغرق شده بودم. درسها یکی یکی گذشت. به درس فیزیک رسیدیم. دیدم احتمالاً خیلی ضایع است که پاسخ نامه در قسمت فیزیک پاک پاک به دست بقیه برسد. تمامی سئوالات را همین جوری جواب دادم. نتیجه اش را هم دیدم (این پیام اخلاقی بود!). نوبت رسید به درس زمین شناسی. درسی که برای رشته های منتخب ما درصد عمراً داشت. پس ما جواب نمی دادیم. البته فرقی نمی کرد. چون بقیه ی درسها را هم در حد عمراً خوانده بودیم. وقت سئوالات زمین شناسی پانزده دقیقه بود. یعنی حدود پانزده دقیقه می شد در عالم هپروت سیر کرد. دو دقیقه گذشت. خسته شده بودیم. در کمال تعجب خوابم نمی برد. ناگهان صدای پیست پسیتی شنیدم. به سمت راستم نگاه کردم. یک علاف دیگر مثل خودم کنارم بود.

پایان قسمت دوم

3 روز مانده به کنکور: در حال فکر کردن به کتابهای درس نداده شده هستم.

2 روز مانده به کنکور: در حال نگاه کردن به کتابهای درس نداده شده هستم.

1 روز مانده به کنکور: در حال گریه کردن به حال خودم و کتابهای درس نداده شده هستم.

شب کنکور: در خانه تکاپویی است. مادرم می گوید: "برای بچم نخودچی کیشمیش بخرین فردا سر امتحان بخوره."        پدرم می گوید: "بابا ول کن توام."     مادرم می گوید: "بیا عزیزم. اینم راني. اگه تشنه ات شد."

روز کنکور: روبروي محل برگزاری امتحان ایستاده ایم. یک چیزی اذیتم می کند اما نمی دانم چی؟ همه، بچه های مدرسه ی ... هستیم. خوفترین مدرسه ی منطقه مان و تنها مدرسه ای که توانست در طی 1 سال، نصف کتابها را کامل درس ندهد و دانش آموزان را راهی جلسه ی کنکور کند. می گوییم و به دیگران می خندیم؛ برخلاف بقیه ی داوطلبان که متحیر و سرگردان و گاهی اوقات گریان به ما نگاه می کنند.

   در باز می شود و ما هو هو کنان وارد می شویم. حیاطی بزرگ، پر از کارکنانی که هر گوشه یا مشغول آب پاشی هستند یا به ما نگاه می کنند. همه ی بچه های ...، به داخل سالن می رویم. کماکان یک چیزی اذیتم می کند اما نمی دانم چی؟

   نگران به صندلیهایی که قرار است چهار ساعت بر روی آنها هبوط نماییم نگاه می کنم! هنوز یک چیزی اذیتم می کند؛ باز هم نمی دانم که چی؟ صندلی را پیدا کردم. لحظه ی سختی بود. يك صندلی تک نفره، با پوششی چرمی. با هزار سلام و صلوات و ذکر خدا و قسم خدا و جان من و جان تو و من بمیرم تو بمیری، روی آن نشستم. آخی گویان پشتم و بقیه ی پشتم، بر روی صندلی افتاد! خب تا اینجا که به خیر گذشت. هنوز یک چیزی اذیتم می کند ولی نمی دانم چی؟ ناگهان قیافه ی افراد خانواده ام در ذهنم می آید: صورت پدرم که با خنده ی زورکی خودش به من روحیه می داد؛ صورت برادرم که ولش کن گویان به پشت سرم می زند؛ چهره ی مادرم....اِ....چهره ی مادرم...اِ....چهره ی مادرم که می گوید:...

پایان قسمت نخست

   به تازگی ورژن دیگری از فایر فاکس را نصب کردم. از آن راضی هستم. حتا بیشتر از اینترنت اکسپلورر. نمی دانم من ندیده بودم و یا اینکه این ورژن فایرفاکس اینگونه است که در قسمت بالا، سمت چپ، گزینه ای دارد به نام: Most Visited و خب از نامش پیداست که برای چه کار است. در این مدت به سایتهای گوناگون سر زده بودم: خبری، ورزشی، ایمیلهایم، وبلاگهای دوستان و خودم، سایتهای درسی و... . دوست داشتم بدانم بیشتر از همه، از چه سایتهایی دیدن کرده ام. قسمت Most Visited  را باز کردم با این سایت روبرو شدم:

Access denied!

مشترک گرامي

   مسدود بودن اين سايت طبق دستور مقامات محترم قضايي انجام گرفته است؛ لذا در صورتيکه سايت به اشتباه فيلتر شده است ضمن عذرخواهي خواهشمند است آدرس را در محل زير وارد و کليد Submit را فشار دهيد. تا در اسرع وقت اقدامات اداري با قوه قضاييه جهت بازگشايي آن انجام گيرد.

"پايان نامه"

موضوع : پـــيـــچــانــدن

استاد راهنما: دکتر آفت دنيوي

   قلم در دست مي گيرم و پايان نامه خود را با موضوع پيچاندن شروع مي کنم! به نام خدا!!

پيچاندن: در فرهنگ لغات دکتر رحمن جميل زاده وشمگير زياري[1]، ذيل ماده ي پيچاندن چنين آمده است: "يک گمشوي با ادبانه ي غير مستقيم به شخصي که در زماني خاص (يا يک دوره زماني خاص) به شکل کنه اي بيش نيست."

(از اين لحاظ) چرا پيچانده مي شويم؟

   همانطور که در کتاب دکتر رحمن جميل زاده وشمگير زياري آمده، در بيشتر اوقات از ديد طرف پيچانده کننده! ما اشخاص پيچانده شونده به شکل يک کنه يا زالو ديده مي شويم که جلوی رفت و آمد هوا را برایشان گرفته ایم. براي همين سعي زياد و تلاش وافر و چشمگيري را شاهد هستيم که در جهت پيچانده شدن ما به کار مي رود (تا چه حد پيچانده شويم ديگر بستگي به پخمگي و شعور خودمان دارد).

(از اون لحاظ) چرا مي پيچانيم؟

   افکار و عوامل و بايدها و نبايدهاي زيادي در يک سيستم پيچيده به شکل يک لابيرنت تو در تو راجع به اين مورد وجود دارد که با يک "نــــــــه" يا "آره" از بين مي روند. البته بستگي به ذاکر آن دارد (بابت اين اصطلاحات من بي تقصيرم اما اگر مي خواهيد که عذر خواهي کنم، چشـم مي کنم!)

    مثلاً اگر يك ترك شيرازي به دست آرد دل ما را و بعد از اين كلمات استفاده كند ما جادو شده، طرف خود (اعم از: پدر، مادر، برادر، خواهر، رفيق، نارفيق، خواهر زاده، برادر زاده ی عمه ی دوم، خواهرخانم آقا چنگيز اينا بقال سر کوچه، نوه ی پسري پدربزرگ منوچ آفتابه هموني که با اصغر خط خطي دعواش شده بود و...) را مي پيچانيم. البته گاهي در اين راه به قدري طرف خود را پشت گوش مخمــلي فرض مي کنيم که نگو. در هر صورت در 90% اوقات پاي يك ترك شيرازي در ميان است!

   تاريخچه ي پيچاندن (و متعاقباً پيچانده شدن!) را خيلي قديمي مي دانند. دليل اينگونه افراد هم اين بيت شعر است که شاعر آن دقيقاً معلوم نيست. بعضي آن را به علي بن قاسم بــن هــُدَي نسبــت مي دهند، بعضي به مولانا و بعضي هم به قيصر امين پور!!:

تو خواهي شوي نـزد معشوق رستگار؟/بمانـي خودت با خودش ماندگار؟

     بپـيـچــان رفيــــق شفيــــــق نـابکــــــار/ تا شوي در قلب محبوب ماندگار!![2]

   در مقابل، جبهه پيچانده شوندگان به هر دري زدند نتوانستند شعري، تک بيتي، مسمطي، چيزي از تاريخ ادبيات ايران پيدا کنند که در جواب اين شعر باشد. پس، پس از سالها تلاش بي وقفه و جهان گير گفتند:

هر کي بـپــيــچـــونه!!!

(از اين لحاظ) راه هاي مبارزه با  پيچانده شدن يا چکار کنيم که پيچانديده نشويم؟

   هنوز نمي توان جواب قطعي در اين مورد داد چون زمان و مکان و هنگام پيچانده شدن اصلاً معلوم نيست. حتي بعضي وقتها، سالها بعد از پيچانده شدن هم هنوز نفهميديم که پيچانده شده ايم. در هر صورت بعضي پيشگيريها را مي توان انجام داد. اينجوري:

1. سعي کنيم هي نگوییم: "من هم با شما بیایم؟" و یا در کل "ما سه تا رو کجا مي برين؟"

2. در معدود مواقعي که فهميديم داريم پيچانده مي شويم خودمان دم را در کوله نهاده و رهسپار شويم. (واي ادبيات!)

3. ديگه هيچي.

(از اون لحاظ) موارد مهم در حين پيچاندن:

   اين قسمت تماماً نتيجه ی تحقيقاتي است که بر پايه ی نخورديم نون گندم اما ديديم دست مردم و همين طور تجربه بنا نهاده شده است و يادگيري در حین تجربه و عمل است. (هـــا؟)

1. اصولاً دست و دلباز باشيم و خوب خريد کنيم و هي به مراكز خريد مراجعه كنيم و این نکته را هم به فرد مورد آزمایش (پيچانده شونده) بگوییم که: "می خواهم کمی برای خودم خرید کنم!"
2. اصولاً و در مواقعی (تشخیص این مواقع بر حسب حال فرد مورد آزمایش است!) خودمان را تنبل نشان ندهيم تا راحت تر دست و دلباز باشيم.
3. اصولاً جلوي فرد مورد آزمايش تنهايي را ترجيح دهيم.
4. اصولاً در خانه مطرح کنيم که دير مي آييم! (این مورد بیشتر برای پیشگیری است. یک هو دیدید فرد مورد آزمایش هوس کرد با تلفن احوالی از شما بپرسد. به قول خارجکی ها: Sometimes Shit Happens!)
5. اصولاً حافظه ي قوي داشته باشيم.
6. اصولاً جلوي فرد مورد آزمايش (پيچانده شونده) حال و حوصله نداشته باشيم. (مخصوصا حال و حوصله کارهايي را که او حال و حوصله اش را دارد!)

1. تبصره: این مورد باید به موازات شمارهای 2 و 3 جلو برود. وگرنه نمی شود!!

7. اصولاً جلوي فرد مزبور هميشه برنامه ی پري داشته باشيم.
8. اصولاً گفتن جملاتي نظير: باش بهت زنگ مي زنم، من همين جا پياده مي شم که مزاحمتون نشم، واي که چقدر کار دارم، ديرمه بايد برم، کاري داشتي به همراهم زنگ بزن (= انقـدر زنگ بزن کــه جونت در رِه، يا بر نمي دارم يا قطع مي کنم!) و ... مي تواند مفيد باشد.
9. اصولاً موبايلهايمان را Lock كنيم تا بي خودي خودش شماره ي مردم را نگيرد! (این مردم می توانند در بعضی مواقع همان افراد مورد آزمایشمان باشندها! از ما گفتن بود!)
10. اصولاً ماها چه آدمهاي فاشيستي هستيم. اصولاً!

تبصره براي مواد 1 تا 8: تمامي اين مواد در حالي درست است که فرد مقابل را پشت گوش مخملي يا گوش دراز يا همان خَــــــر فرض کنيم!

اين بود پايان نامه ي من در مورد پيچاندن ! ! !

کریسمس و زادروز حضرت عیسا مسیح بر همه ی شما عزیزان شاد باش... باشد که سخنانش را آویزه ی گوش کنیم که چیزی نخواست مگر الفت و محبت بین انسانها...